Czy aby rozwijać się duchowo trzeba żyć w samotności?
Niektórzy ludzie uważają, że rozwój duchowy wymaga odizolowania się od innych.
Sądzą oni, że prawdziwy, głęboki rozwój duchowy jest niemożliwy pośród ludzi, ich energetycznych wpływów i wzajemnej z nimi interakcji.
Czy jest to prawdą?
Czy rzeczywiście tylko izolacja od innych da nam możliwość pełnego i owocnego rozwoju duchowego?
CZY ROZWÓJ DUCHOWY JEST PEŁNIEJSZY DZIĘKI IZOLOWANIU SIĘ OD INNYCH
Absolutnie nie. Izolacja powoduje, że życie nie przynosi nam codziennych, zwykłych problemów. Nie musimy więc z nimi walczyć. Nie musimy ich rozwiązywać. Niczego więc się nie uczymy i nie budujemy swojego doświadczenia, a w związku z tym nie rozwijamy się i nie mamy szansy się doskonalić.
Krótko mówiąc: łatwojest być „dobrym” gdy nie ma się dla kogo być dobrym. Łatwo jest być teoretycznie mądrym, gorzej jest zastosowaniem takich teorii w praktyce, w odniesieniu tejże teorii do codziennej rzeczywistości.
Osoba, która myśli, że rozwinie się duchowo i nabędzie duchową mądrość poprzez izolację jest jak ksiądz, który uczy, jak żyć w rodzinie. To tylko teoretyk operujący pustymi słowami o nieznanych sobie zjawiskach. Taka osoba nie może nikomu w jakikolwiek sposób pomóc.
Rozwój osobisty i duchowy jest możliwy tylko poprzez trudności. Ich pokonywanie bowiem decyduje o nauce i doświadczeniu, a tym samym o możliwości rozwoju.
Izolowanie się to działanie na łatwiznę. Postępowanie takie zaś jest zaprzeczeniem rozwoju.
Izolowanie się to ucieczka przed życiem i jego trudnościami. To tchórzostwo i lenistwo w czystej postaci.
Nie musisz bowiem pracować – możesz zbierać korzonki w lesie.
Nie musisz z nimi współpracować i zmagać się z trudnościami z tym związanymi.
Nie musisz wychowywać dzieci.
Nie musisz żyć z małżonkiem, który też ma swoje wymagania.
Jesteś sam ze sobą.
Nie masz obowiązków, ani zmartwień. Jedynym może jest to, na której górze dziś medytować. Ale to nie jest prawdziwe życie.
Kto chce twojej izolacji?
Charakterystyczne, że osoby, które namawiają cię do izolacji, to zwykle ludzie, którzy chcą na stałe zawładnąć twoim umysłem i majątkiem. Mówię tu o guru sekt.
A przecież ty sam chcesz decydować o sobie, nieprawdaż?
PODSUMOWANIE: CZY IZOLACJA WSPIERA ROZWÓJ DUCHOWY
Izolacja zaburza rozwój duchowy, ponieważ izolując się nie musimy zmagać się z trudnościami, których rozwiązywanie mogłoby nas czegoś nauczyć, dać doświadczenie i pomóc nam zrobić krok do samodoskonalenia.
Lut 9 2015
CZY ABY ROZWIJAĆ SIĘ DUCHOWO, NALEŻY ŻYĆ W SAMOTNOŚCI
Niektórzy ludzie uważają, że rozwój duchowy wymaga odizolowania się od innych.
Sądzą oni, że prawdziwy, głęboki rozwój duchowy jest niemożliwy pośród ludzi, ich energetycznych wpływów i wzajemnej z nimi interakcji.
Czy jest to prawdą?
Czy rzeczywiście tylko izolacja od innych da nam możliwość pełnego i owocnego rozwoju duchowego?
CZY ROZWÓJ DUCHOWY JEST PEŁNIEJSZY DZIĘKI IZOLOWANIU SIĘ OD INNYCH
Absolutnie nie. Izolacja powoduje, że życie nie przynosi nam codziennych, zwykłych problemów. Nie musimy więc z nimi walczyć. Nie musimy ich rozwiązywać. Niczego więc się nie uczymy i nie budujemy swojego doświadczenia, a w związku z tym nie rozwijamy się i nie mamy szansy się doskonalić.
Krótko mówiąc: łatwo jest być „dobrym” gdy nie ma się dla kogo być dobrym. Łatwo jest być teoretycznie mądrym, gorzej jest zastosowaniem takich teorii w praktyce, w odniesieniu tejże teorii do codziennej rzeczywistości.
Osoba, która myśli, że rozwinie się duchowo i nabędzie duchową mądrość poprzez izolację jest jak ksiądz, który uczy, jak żyć w rodzinie. To tylko teoretyk operujący pustymi słowami o nieznanych sobie zjawiskach. Taka osoba nie może nikomu w jakikolwiek sposób pomóc.
Rozwój osobisty i duchowy jest możliwy tylko poprzez trudności. Ich pokonywanie bowiem decyduje o nauce i doświadczeniu, a tym samym o możliwości rozwoju.
Izolowanie się to działanie na łatwiznę. Postępowanie takie zaś jest zaprzeczeniem rozwoju.
Izolowanie się to ucieczka przed życiem i jego trudnościami. To tchórzostwo i lenistwo w czystej postaci.
Nie musisz bowiem pracować – możesz zbierać korzonki w lesie.
Nie musisz z nimi współpracować i zmagać się z trudnościami z tym związanymi.
Nie musisz wychowywać dzieci.
Nie musisz żyć z małżonkiem, który też ma swoje wymagania.
Jesteś sam ze sobą.
Nie masz obowiązków, ani zmartwień. Jedynym może jest to, na której górze dziś medytować. Ale to nie jest prawdziwe życie.
Kto chce twojej izolacji?
Charakterystyczne, że osoby, które namawiają cię do izolacji, to zwykle ludzie, którzy chcą na stałe zawładnąć twoim umysłem i majątkiem. Mówię tu o guru sekt.
A przecież ty sam chcesz decydować o sobie, nieprawdaż?
PODSUMOWANIE: CZY IZOLACJA WSPIERA ROZWÓJ DUCHOWY
Izolacja zaburza rozwój duchowy, ponieważ izolując się nie musimy zmagać się z trudnościami, których rozwiązywanie mogłoby nas czegoś nauczyć, dać doświadczenie i pomóc nam zrobić krok do samodoskonalenia.
Marta Pyrchała-Zarzycka
www.magia-zycia.com.pl
www.astrosalus.pl
www.kosmetyka-fitness.pl
By Marta Pyrchała-Zarzycka • FAKTY I MITY EZOTERYKI, ROZWÓJ DUCHOWY • 0 • Tags: czy trzeba być samotnym aby rozwijać się duchowo, rozwój duchowy